Płytki do sufitu czy do części ściany? Najkrótsza odpowiedź

W strefie prysznica najczęściej warto prowadzić płytki wysoko, bardzo często aż do sufitu. Przy wannie płytki powinny zabezpieczać powierzchnie najbardziej narażone na zachlapanie. Na pozostałych ścianach nie ma konieczności wykładania całej powierzchni ceramiką – można połączyć płytki z odpowiednią farbą łazienkową.

W praktyce projektowej często stosujemy rozwiązanie mieszane: więcej płytek tam, gdzie rzeczywiście potrzebna jest odporna i łatwa w czyszczeniu powierzchnia, a mniej w miejscach suchszych. Dzięki temu można uzyskać wnętrze lżejsze wizualnie i bardziej przypominające pokój kąpielowy niż pomieszczenie w całości wyłożone ceramiką.

Czy w łazience płytki muszą być do sufitu?

Nie. Wyłożenie wszystkich ścian płytkami od podłogi do sufitu jest jednym ze sposobów wykończenia łazienki, ale nie jest jedynym rozwiązaniem.

Najważniejsze jest odpowiednie zabezpieczenie miejsc szczególnie narażonych na wodę i wilgoć. Innych warunków wymaga ściana wewnątrz prysznica, a innych powierzchnia znajdująca się wysoko nad WC lub na ścianie przy wejściu.

Dlatego podczas projektowania łazienki wysokość płytek najlepiej ustalać razem z układem wyposażenia, zabudowami, lustrem, oświetleniem i formatem okładziny. Dzięki temu podział nie jest przypadkową linią biegnącą przez wnętrze, ale częścią całej kompozycji.

Gdzie najlepiej układać płytki aż do sufitu?

Są miejsca, w których wysokie wykończenie ściany płytkami ma szczególnie dużo zalet.

Strefa prysznica

Prysznic jest najbardziej intensywnie eksploatowaną strefą mokrą w łazience. Ściany są tutaj regularnie narażone na wodę, parę oraz kosmetyki.

Z tego powodu w naszych projektach bardzo często prowadzimy płytki w strefie prysznica aż do sufitu. Dzięki temu:

• powierzchnia jest łatwiejsza do utrzymania w czystości,
• unikamy przypadkowego zakończenia płytek w widocznym miejscu,
• strefa kąpielowa wygląda spójnie,
• możemy wykorzystać pionowe podziały do optycznego podkreślenia wysokości pomieszczenia,
• łatwiej stworzyć efekt jednolitej, uporządkowanej ściany.

Kiedy nie trzeba kłaść płytek do sufitu?

Poza bezpośrednimi strefami mokrymi bardzo często można ograniczyć ilość ceramiki.

Dotyczy to między innymi:

• ściany przy wejściu,
• górnej części ściany nad WC,
• fragmentów znajdujących się poza strefą umywalki,
• ścian z dekoracją, grafiką lub kolorem,
• powierzchni, na których chcemy zastosować farbę przeznaczoną do łazienek.

Takie rozwiązanie może sprawić, że łazienka będzie bardziej przytulna i mniej techniczna.

Do jakiej wysokości zrobić płytki w łazience?

Nie istnieje jedna uniwersalna wysokość, którą można zastosować w każdym pomieszczeniu. Zamiast zaczynać od liczby centymetrów, lepiej najpierw spojrzeć na linie występujące we wnętrzu.

Zakończenie płytek może nawiązywać między innymi do:

• wysokości zabudowy WC,
• blatu umywalkowego,
• dolnej albo górnej krawędzi lustra,
• wysokości drzwi,
• wnęki dekoracyjnej,
• zabudowy meblowej,
• podziałów wynikających z formatu płytek.

Płytki tylko w strefach mokrych – nowoczesne rozwiązanie

Jednym z najciekawszych sposobów aranżacji jest zastosowanie płytek wyłącznie tam, gdzie są rzeczywiście potrzebne.

Możemy na przykład zaprojektować:

• pełne wykończenie płytkami całej strefy prysznicowej,
• płytki za umywalką i lustrem,
• okładzinę przy wannie,
• podłogę wykończoną ceramiką,
• pozostałe ściany pomalowane odpowiednią farbą.

Co lepiej wygląda w małej łazience?

Nie zawsze mniej płytek oznacza optycznie większą łazienkę. Znacznie ważniejsza jest liczba podziałów.

W małym wnętrzu problemem może być zestawienie:

• kilku formatów płytek,
• kilku wysokości ich zakończenia,
• kontrastowych fug,
• kilku kolorów ścian,
• mocnej struktury dekoracyjnej,
• dodatkowych lameli i innych dekoracji.

W małych łazienkach często lepiej sprawdza się jedna dominująca okładzina, spokojna kolorystyka oraz maksymalnie kilka świadomie wybranych materiałów.

Jak połączyć płytki z farbą, żeby wyglądało to dobrze?

Najważniejszy jest punkt zakończenia okładziny. Linia powinna mieć uzasadnienie w projekcie.

Dobrym rozwiązaniem jest zakończenie płytek:

• w osi konkretnego elementu architektonicznego,
• na wysokości zabudowy WC,
• zgodnie z modułem płytki,
• na krawędzi strefy prysznicowej,
• w miejscu zmiany funkcji ściany.

Najczęstsze błędy przy ustalaniu wysokości płytek

W naszych projektach zwracamy szczególną uwagę na kilka błędów, które potrafią zepsuć nawet dobrze dobraną ceramikę.

1. Przypadkowa wysokość zakończenia

Płytki kończą się w miejscu, które nie ma związku z żadnym elementem wnętrza.

2. Za dużo różnych wysokości

Płytki kończą się inaczej przy WC, inaczej przy umywalce i jeszcze inaczej przy wannie. Powstaje wizualny chaos.

3. Brak uwzględnienia formatu płytki

Po rozpoczęciu układania okazuje się, że przy suficie pozostaje bardzo wąski pasek materiału.

4. Kupowanie płytek przed projektem

Bez dokładnego układu trudno policzyć ilość materiału i przewidzieć docinki.

5. Zbyt dużo dekoracyjnej ceramiki

Mocna płytka oglądana na ekspozycji może wyglądać bardzo dobrze, ale zastosowana od podłogi do sufitu na kilku ścianach może zdominować niewielkie wnętrze.

6. Projektowanie każdej ściany osobno

Łazienka musi tworzyć jedną przestrzeń. Linie fug, wysokości zabudów, lustra i płytki powinny być analizowane jednocześnie.